Wat een vreemde paar maanden is het geweest. We zullen je niet vervelen met verhalen over 'thuiswerken', 'het nieuwe werken' of 'ja, we zijn weer aan de slag'. Eerlijk gezegd is nFuse zo opgezet dat we van overal kunnen werken, veilig, beveiligd en betrouwbaar. De crisis sloeg hard toe, overal, en er was geen ontkomen aan, voor niemand, wat ons bij onze stagiairs brengt: Gil, Gökhan en Tommie. Wat een periode is het ook voor hen geweest.
Hun stages begonnen normaal genoeg. Ze kwamen binnen, kregen hun opdrachten, keken verbouwereerd en gingen aan de slag. We hadden geen idee dat alles voor hen zou veranderen, voor ons, ja voor de hele wereld natuurlijk. Na een paar dagen vonden de jongens hun werkritme. Al het nieuwe en glanzende vervaagde wat, en de dagelijkse stand-uproutine en de analyse van hun opdrachten begonnen. De eerste paar weken draaien om het analyseren en verzamelen van alle benodigde informatie. Schrappen wat niet nodig is, sporen en informatie volgen die nergens toe leiden, en ervoor zorgen dat al het werk op tijd wordt ingediend.
Wekelijkse presentaties
Om de druk op te voeren, vroegen we hen om wekelijkse voortgangsmeetings te organiseren en een voorbereiding van hun presentaties aan te leveren. Wat voelde dat in het begin ongemakkelijk. Presenteren en je voorbereiden op je eindwerk is altijd lastig. Maar dit doen in een professionele werkomgeving met mensen die moeilijke vragen stellen, is een heel andere ervaring. De eerste presentaties waren… ruw, zeg maar. De daaropvolgende pakten beter uit: scherper, helderder en professioneler.
Na een paar weken veranderde het ritme van de wereld. We weten allemaal waarom. We moesten uiteraard enkele moeilijke beslissingen nemen. We moesten iedereen vragen om van thuis uit te beginnen werken. Voor de nFuse-jongens was dat in feite een voortzetting van wat we na de kantooruren al deden, maar voor onze stagiairs was de impact groter. Plots verplicht thuiswerken, vaak nog wonend bij hun ouders, en in een thuissituatie 'werk/school/thuis' combineren maakte het er niet gemakkelijker op. De dagelijkse routine die we vroegen, raakte uiteraard wat verstoord en werd lastiger om te hanteren.
Om dit op te lossen, voerden we een ochtend- en een namiddag-stand-up in en zorgden we ervoor dat Gil, Gökhan en Tommie toegang kregen tot onze communicatietools. We gebruiken Slack en Teams en hadden vaak videosessies openstaan om elkaar tenminste te kunnen zien. Hoewel de situatie anders was, moet ik zeggen dat ze er heel goed mee omgingen. Hadden ze het moeilijk? Natuurlijk. Had het impact op hun situatie? Zeker. Maar deze jongens bleven professioneel, zoals we uiteraard verwachtten. Voor een van hen werd het zelfs intenser, want de ramadan kwam er ook nog tussen.
De laatste sprint
De laatste weken zijn de moeilijkste. Als al het grote werk gedaan is, blijft het lastigste over: bijschaven. Alle thesismaterialen zijn talloze keren nagelezen en de vermoeidheid slaat toe. Toch bleven we hen aansporen. Met de presentaties, met de hoge standaarden die we van hen verwachten. Maar onze jongens leverden. Ze toonden de vasthoudendheid en de wil om door te zetten. De laatste presentatie voor ons team was achter de rug, de eindstreep in zicht.
Na het afronden van al het werk, het indienen van de opdrachten en een korte pauze tussendoor, moesten de jongens hun werk, projecten en resultaten voorstellen aan een externe jury. Volledig virtueel uiteraard: hun presentaties verliepen via Teams, waar ze ook vragen kregen over de keuzes die ze maakten. De laatste duw, de finale sprint, was volbracht!
Reflectie
Met deze groep heeft nFuse de beste lichting stagiairs tot nu toe meegemaakt. De lat ligt dus erg hoog voor de nieuwe stagiairs! De omstandigheden maakten het anders, maar de jongens maakten er een leuke tijd van. Ze hebben werkelijk schitterend werk geleverd. We hebben enorm veel plezier gehad om hen door deze finale sprint te loodsen. Ze mogen nu uitrusten en verdienen wat vrije tijd. Ook wij hebben zelf veel geleerd. De feedback die we kregen was uitstekend, maar er valt altijd wel iets te verbeteren. We zullen hun feedback zeker gebruiken om het beter te doen voor de volgende lichting stagiairs.
Last but not least: Gil, Gökhan, Tommie, bedankt voor een geweldige tijd. Ons volledige team wenst jullie het allerbeste in jullie professionele loopbaan. We hopen dat jullie de drive en het enthousiasme dat jullie ons toonden niet verliezen. Blijf jezelf verbeteren, continue evolutie!
Het nFuse-team